زمــانه کـــم نکــرد از اقتـدارت

که بی وحشت نشینم درکنارت

ولی می دانم ای آهوی وحشی

پلنـگی می کنـد آخـــر شکـارت

علی قیصری

غـزل هـای پـر از آرایـه ای تو

زبان ِ شعــر مـا را پایـه ای تو

مـن از راز الفبـای تو محـروم

اگرچه صاحب سرمایه ای تو

علی قیصری

مگـر در معبـدِ شیرازِ چشمت

شود آگه کسی از رازِ چشمت

پگـاه ِ روزِ شنـبـه کـردم آغـاز

شروع هفته را با نازِ چشمت

علی قیصری

بـه هـوایِ شکر و قند لبت

آمـدم سمت سمـرقند لبت

به گمانی که نصیبم بشود

عسلِ جــاری از آونـد لبت

علی قیصری

بــلا بــالا بلنـــــد ِ مـاهـــرویی

اسیــرم می کند بــا تار مویی

سر ِ عهــدی کـه با آیینه دارم

به غیـــر از وی ندارم آرزویی

علی قیصری

بـلا بـالایِ زیبایِ دل افــروز

وفا را از حضور گل بیاموز

بهـارِ بی مثالی فـرش کرده

به استقبال گرم عید نوروز

علی قیصری

چــراغ ِ شعلـه افـروزی ندارم

رفیـق نـاب ِ دل سوزی ندارم

تنم می لرزد از سوز زمستان

گمان دارم که نوروزی ندارم

علی قیصری

رفتی اما یک نفس چشم انتظارت نیستمتا ابـد هـم بــر نگـردی بی قــرارت نیستممی دهم تن را بـه زیـر تیـغ تهمت ها ولیدیگر آن حلاج مست سر بـه دارت نیستمآن قَـدَر بـر من ستم کردی کـه هنگام نمازدر دعا گـویم چـ

تـن صحـرا پـر از عطـر بهـاری

لباب شعر ناب ازچشمه جاری

به گوشم میرسد ازدشت گلها

پیــاپی نغمــه ی سـاز ِ قناری

علی قیصری